27 Ocak 2012'de, Alanya'ya ekipten bir gün evvel gidip yaklaşık 2.5 aydır duran pasımı atmak istedim. Büyük bir iştahla kalkışa hazırlandım, hava tatsızdı ancak tolere edebileceğimi düşünüp kalktım.

Ancak hiç aklıma gelmeyen bir şey oldu. Çok ani olarak şiddetlenen rüzgara yamacın açıklarında yakalandım! Sahilde ise toz dumana katılmış gidiyordu.

Açıklarda ileri hızım tamamen kesildi ve çok kısa bir sürede geriye, ana yol ve yüksek binalara doğru sürüklenmeye başladım. Bir yandan yoğun türbülans, diğer yandan çöküş çok endişe verici bir hal aldı. Speed kar etmiyordu ve irtifam da azaldığından tehlikeli olabileceğini düşündüm (o irtifada frontal yemek berbat olurdu sanırım). Arkadaşlara durumumu bildirdim ancak onlar da yerimi yanlış anladıklarından, yanlış yönergeler verdiler. Neyse ki soğukkanlı olup, bu yönergeler uyduğum taktirde bir binaya çarpıp parçalara ayrılacağımı ya da ana yolda sürükleneceğimi anlamakta gecikmedim. Yapabileceğim tek şey muz tarlasında bulabildiğimce açık bir alan bulup inmekti. Ancak bu da çok zor oldu. Planladığım yerden türbülans yüzünden uzaklaşıp durdum. O anda Tulgay, beni gördüğünü ve sakin olmamı söylüyoru. Nice mücadeleden sora yumuşak bir iniş yapabildim. Şanslıydım!

Alanya'da, bir kaç günlük sağnak yağmurları takip eden ilk günde, batı, yani Antalya yönlü rüzgarın aniden ve çok sert bir şekilde oluşabileceğini bilmiyordum. Ayrıca denizin durumuna da bakmamıştım. Dersimi aldım diyerek, bunu da tatsız ancak eğitici deneyimlerim arasına yerleştiriyorum.